Yalnızlığın Dibindeyim

Yalnızlığın Dibindeyim



style="display:block"
data-ad-client="ca-pub-6677156170534283"
data-ad-slot="7165426968"
data-ad-format="auto"
data-full-width-responsive="true">


Yalnızlığın Dibindeyim

Fazlasıyla yalnızım. 4 kişilik Aile evinde herkesin farklı dünyalarında olan kendi odamda kendi yalnızlığın dibinde sayılacak derece yalnızım. Bu bana bazen çok acı veriyor. Herkes gibi bende ilgi ve değer görmek istiyorum bazen.
!Çevremde Kurtlar Vadisinden oluşan çıkar canavarları var.

Doğru düzgün bana doğal halime değer verip benle sohbet eden ve benle her konuda hayatı paylaşacak bir kişi yok hayatımda. Herkes para ve kazanma hırsıyla insanlığı ve paylaşım değerlerini unutmuş durumda. Aslına bakarsanız çevreme suç bulmuyorum çünkü bazı konularda haklılar geçim derdine düşmüşler.

Yalnızlık çok kötü gerçekten arkadaşlar. İnsanın yaşama sevincini, heyecanını, umudunu, enerjisini kırıyor bu yanlızlık ve insanı depresyona sokuyor.

Ya yaşım olmuş 36.., çevremde gerçekten dostum diyeceğim gerçekten sevgilim diyeceğim bir kişi yok. Bu bana çok acı veriyor. Bazen isyan ediyorum şuan hissettiğim duygular gibi.

Yalnızlık Allah'a Mahsustur derler, elbet herkesin bu Dünyada anlaşabileceği bir dost çıkar derler. Şu 9 Milyar insanın içinde kendimi bir kuyunun dibinde bataklık çamuru gibi hissediyorum o derece yalnızlık çekiyorum.

Aslında bu yalnızlığımın en önemli etkeni Ekonomi olduğunu çok iyi bliyorum! Zaten bu yüzden isyan ediyorum!


Aylardır Şehrin göbeğinde yalnızlık çekiyorum. Ya duygu falan kalmadı unuttum gerçekten. Şöyle heyecanlı ve mutlu ve eğlenceli arkadaş sohbetleri bana çok uzak geliyor.

style="display:block; text-align:center;"
data-ad-layout="in-article"
data-ad-format="fluid"
data-ad-client="ca-pub-6677156170534283"
data-ad-slot="6498194629">



20'li yaşlarımı özlüyorum. O zamanlar gerçekten çok hareketli zamanlarımdı şimdi o yıllardan eser kalmadı.

Sanki çok yaşlanmış odasına çekilmiş huzurevi gibi yalnızlık çekiyorum. Ya daha yaşım 36! bazen 36 yaş çok mu yaşlı dönemler diye sorguluyorum kendimi. Ama İnternete bakıyorum 40 yaşında adamlar bile hareketli eğlenceli yaşamları var.

Neden yalnızlığa sürükleniyoruz? Şehrin en enerjili ve kalabalık  ve hareketli yerlerinde neden herkes kendi kabuğuna çekiliyor? Eğlenceyi ve güzel arkadaşlık sohbetlerini özledim.

Hayat paylaşınca güzel, anlaştığın insanlarla güzel paylaşımlar yapınca insan kendine geliyor ve mutlu hissediyor kendini.

İnternette çok sohbet ortamı var ama bunlar bana çok soğuk ve sanal geliyor. Gerçek bir paylaşım ortamı istiyorum yüz yüze enerjisini içimde hissedeceğim bir dost istiyorum.

Ya gerçekten kendimi dağda yalnız gezen bir tilki gibi hissediyorum. İlgiden uzak, Sevgiden uzak, değerlerden uzak, duygulardan uzak bir hayvan gibi oldum açıkçası.

Öyle bir yalnızlığın içindeyim ki insanları unuttum. İnsanların nasıl bir duygu içinde nasıl bir yaşam içinde olduklarını unuttum bana çok uzak geliyor artık bu hisler. Youtube videolarındaki  insanlar, vloglar, Televiyondaki insanlar sanki bir duvardaki anlamsız tabela gibi geliyor bana. Bu yalnızlık psikolojimi bozmaya başladı.

Gerçekten yalnızlık çok kötü bir şey arkadaşlar.

Neden ben? Neden Yalnızım? Ne Hatam ve Ne Suçum Var ki Böyle Yalnız Bir Hayat Yaşıyorum? Kime Ne Yaptım? Anlam Veremiyorum Gerçekten.....



style="display:block"
data-ad-client="ca-pub-6677156170534283"
data-ad-slot="5469201910"
data-ad-format="auto"
data-full-width-responsive="true">

Yorum Gönder

1 Yorumlar
* * Lütfen, Burada spamlı kelimeler kullanmayin. Tüm Yorumlar Yönetici Tarafından İncelenir. Hakkınızda İşlem başlatılır.